من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است...
من سکوت را دوست دارم به خاطر ابهت بي پايانش
فرياد را مي پرستم به خاطر انتقام گمگشته در عصبانيتش
فردا را دوست دارم به خاطر غلبه اش به فلک کج رفتار
پاييز را مي پرستم به خاطر عدم احتياج،عدم اعتنايش به بهار
آفتاب را دوست دارم به خاطر وسعت روحش
زندگي ،ايده آل من است و من آن را تقديس مي کنم
به خاطر اين که روزي هزار بار نابودش مي کنم و نمي ميرد
تو هيچ مي دانستي از سكوت هم مي شود الهام گرفت؟
كه روشني هميشه بشارت بخش
و پرواز هميشه هم رهايي بخش نيست؟
كه بايد ساعت ها فقط بنشست تا رهايي آموخت؟
آري آزادي هميشه رهايي بخش نيست
اسارت را بياموز آن زمان كه در اوج تمنايي!
بياموز زيبايي هم صحبتي با ديوار را
همدلي با سايه را
بياموز كه آفتاب هميشه هم نويد بخش نيست
بياموز تا نو شوي
از نو بيافريني
از بند واژه ها به در آيي
و جهاني دگر آفريني
بياموز كه ديگر اميد حرفي براي گفتن ندارد
بياموز تغيير را
تحول را
اما از بن و ريشه تغيير ده!
بياموز كه زلالي را نه فقط در آب هاي زلال
بلکه در گل آلودي مرداب ها هم مي تواني بيابي
بياموز كه وفا هميشه هم وفا نمي آموزد
از بي وفايي وفا بياموز!
از بي ثمري ثمر
از خشم مهرباني
از نفرت عشق
از مرگ زندگي
بياموز كه آموختن مرز ندارد
و بي مرزي آموزش رايگان طبيعت است!
احساس می کنم که باید از خودم یک گریزی بزنم پر از احساس کهنگی و فرسودگیم ؛ این خمودگی و در جا زدن بدجوری آزارم میده هوس یک موفقیت دارم هرچند کوچک ، باید کمی احساسم و تفکراتم رو گردگیری کنم ، یک خونه تکونی حسابی !!!! فکر کنم دارم هذیون میگم شما جدی نگیرید
بدون لحظه ای تفکر
همواره
پیرو بوده اند
همانند گوسفندان
به دنبال چوپانان
چوپانانی نا لایق!
حقیقت آفتابی بود
در پس ابرهای سیاه جهالت!
رفتی
و به خون سرخت
چه پیروزمندانه پوزخند زدند
نمیدانستند
که تو می توانستی
خنجری باشی در سینه سیاه شب
نفهمیدند
که تو میتوانستی
پلی باشی
فداکار
برای رسیدن به آزادی
احساس می کنم که باید از خودم یک گریزی بزنم پر از احساس کهنگی و فرسودگیم ؛ این خمودگی و در جا زدن بدجوری آزارم میده هوس یک موفقیت دارم هرچند کوچک ، باید کمی احساسم و تفکراتم رو گردگیری کنم ، یک خونه تکونی حسابی !!!! فکر کنم دارم هذیون میگم شما جدی نگیرید
بدون لحظه ای تفکر
همواره
پیرو بوده اند
همانند گوسفندان
به دنبال چوپانان
چوپانانی نا لایق!
حقیقت آفتابی بود
در پس ابرهای سیاه جهالت!
رفتی
و به خون سرخت
چه پیروزمندانه پوزخند زدند
نمیدانستند
که تو می توانستی
خنجری باشی در سینه سیاه شب
نفهمیدند
که تو میتوانستی
پلی باشی
فداکار
برای رسیدن به آزادی