رندی دیدم نشسته بر خنگ زمین
نه کفر و نه اسلام و نه دنیا و نه دین
نه حق نه حقیقت نه شریعت نه یقین
اندر دو جهان که را بود زهره این

قومی متفکرند اندر ره دین
قومی بگمان فتاده در راه یقین
می ترسم از آنکه بانگ آید روزی
کای بیخبران راه ز آنست و نه این

آنانکه به کار عقل در می کوشند
بیهوده بود که گاو نر می دوشند
آن به که لباس ابلهی در پوشند
کامروز به عقل تره می بفروشند

---